Historia hiphopu

Hip Hop jest to sztuka, w której zawiera się deejaying, emceeing/rappin’, breakdancing i grafitti. To wszystko powstało w południowym Bronx’ie (dzielnica Nowego Jorku) w latach 70-tych. Hip Hop to kultura czarnej i latynoskiej wspólnoty w Nowym Jorku, później przeniesiona do innych. Z socjologicznej perspektywy, Hip Hop był główną przyczyną zmniejszenia się ilości przemocy na ulicach. Break Dance to wręcz akrobatyczny taniec, w jego skład wchodziły takie ruchy, jak np. headspin’y, backspin’y, itp. Początków Break’a można szukać w afrykańskiej sztuce walki zwanej capoeta. Nie wiadomo, kto był pierwszym tancerzem, ale najmłodszymi znanymi B- Boy’ami byli założyciele organizacji zwanej Zulu Nation, która uczyniła Break Dance popularnym. W tym samym czasie Break zaczął się przenosić na ulice Nowego Jorku. Rapowanie, takie jakie znamy dzisiaj, mówienie rymów do beat’ów muzyki był oryginalnie nazywany emceeing (MC – skrót od „Master of Ceremony”, „Microfone Controller”). Jego korzenie, to jamajska sztuka znana jako toasting. Artyści, tacy jak James Brown, The Last Poets i Gil Scott Heron ze świetnymi rymami rymy i więzienno-domowym żargonem stały się popularne dzięki czarnemu aktywiście H.Rap Brown. Rap rozwijał się wewnątrz czarnej wspólnoty tego kraju. Deejaying [cuttin’ i scratchin’] jest to manipulacja różnymi dźwiękami, w wyniku czego otrzymuje się zupełnie nowe beat’y. Został wynaleziony przez Grand Master Flash’a lub Grand Wizard Theodore’a – dwóch popularnych DJ’ów z Bronx’u. Herbie Hancock z jego piosenką „Rock It” i Malcolm MacLaren’s Buffalo Gals’ pomogli zrobić tę sztukę popularną poza Nowym Jorkiem. W dzisiejszych czasach pytając o definicję hip hopu, większość osób kojarzy to z wieloma niezrozumiałymi tekstami i rymami. Rap powstał już bardzo dawno temu, prawdopodobnie w Afryce. Oczywiście nie była to muzyka podobna do dzisiejszej formy lecz głęboko sięgająca afrykańskich tradycj ustnych. Jednak hip hop znany dzisiaj to kompletnie inna historia, We wczesnych latach ’70 do Zachodniego Bronxu w Nowym Jorku z Jamajki przybył DJ znany jako Kool Herc. Do swojej nowej dzielnicy chciał wnieść swój DJ-ski styl reggae. Jednak Bronx nie był zbytnio zainspirowany taką muzyką. Gdy do swojej formy zaczął używać różnych instrumentów czy magicznych maszyn takich jak mikser, jego muzyka stała się popularna. Po niedługim czasie na każdej imprezie musiał wystąpić ktoś taki jak DJ. Zaczęto również rapować, głównie używać popularnych tekstów oraz tz. „slang language”. „Imprezki” zaczęły się „rozkręcać”, a Kool Herc wraz z dwoma kumplami, Coke La Rock’iem i Clark’iem Kent’em założył pierwszą drużynę MC, pierwszą grupę hip hopową, która nazywała się „Kool Herc and The Herculoids”. Hip Hop zafascynował młodzież z kilku powodów. Każdy mógł wyrazić swoje uczucia i myśli poprzez muzykę. Poza tym każdy mógł zacząć rapować. Nie potrzebował instrumentów muzycznych, wystarczył mu sam głos, potrzebny do składania różnych tekstów. Hip Hop nie miał również żadnych określonych reguł. Można było rymować o ulicy, o rodzinie i o czymkolwiek się chciało. Taka muzyka była dla tych ludzi czymś wspaniałym. Mogli śpiewać wtedy, kiedy im się tylko zachciało. Każdy tworzył swój własny styl, lub po prostu ściągał od kogo innego. Jednak za każdym razem było to co innego, coraz lepszego. Można powiedzieć, że hip hop dzieli się na cztery główne kategorie: Muza, Graffiti, DJ oraz Break Dance. Tą najważniejszą jest oczywiście muzyka. Hip Hop to styl życia z własną muzą, stylem ubierania oraz własnym językiem. Po niedługim czasie w końcu lat ’80 w radiu zaczął coraz częściej pojawiać się hip hop. Muzyka ta zaczęła się rozkręcać. Grupa Sugarhill Gang nagraniem „Rapper’s Delight” udowodniła, że rap jest najlepszą muzyką. Nagranie to zainspirowało sporo osób, dzięki czemu powstały takie grupy jak Grandmaster Flash, Furious Five czy Soulsonic Force czy Afrika Bambaataa. Po kilku latach hip hop stał się bardzo popularny. W nowojorskim czarnym radiu hip hop zaczął odgrywać główną rolę. Po niedługim czasie w latach 83-87 swoje płyty zaczęły wydawać takie osoby jak LL Cool J, Run DMC, Salt’N Pepa czy Beastie Boys. Na zachodnim wybrzeżu królują Ice T, Toddy Tee i Mixmaster Spade. Plyty z hip hop’em zaczęto sprzedawać w milionowych nakładach. Muzyka ta po piętnastu latach nareszcie została w pełni doceniona, ale jej najlepsze lata dopiero nastąpią. tak w końcu lat ’80 powstają takie grupy jak Public Enemy, EPMD czy duet Eric B. & Rakim. Niedługo potem rap zaczyna przeżywać swoje najlepsze chwile. Powstaje taka grupa jak N.W.A wraz z liderem Ice Cube’m. Zachód zaczyna się rozkręcać, natomiast na wschodzie powstają następne grupy: Jungle Brothers, A Tribe Called Quest, Das EFX. Wybija się również artysta znany jako Redman. West Coast zaczyna zdobywać wielką popularność. Dre nagrywa jedną z najważniejszych płyt w historii hip hopu – „The Chronic”. Snoop Dogg staje się wielką gwiazdą, a Kalifornia centrum najlepszej muzy. Na wschodzie natomiast króluje znana grupa Onyx.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *