Mekka

Mekka, miasto rodzinne Mahometa, leżała na skrzyżowaniu dróg handlowych z Jemenu do Syrii, z Afryki przez Morze Czerwone do Iraku. Na długo przed islamem Beduini służyli tu jako poganiacze wielbłądów i jednocześnie jako straż chroniąca karawany kupieckie przed napadami rabunkowymi. Potomkami
tych Beduinów byli także Kurajszyci, znaczne plemię zamieszkujące Mekkę i jej okolice. Sami również zajmowali się handlem. Mekka była punktem zbornym dla Beduinów całej Arabii. Co roku przybywali tutaj nomadzi i kupcy z sąsiednich plemion, ofiarując na sprzedaż lub wymianę swoje wyroby. W tym też celu zostały ustanowione „święte miesiące”, podczas których zakazane były wszelkie walki międzyplemienne, wtedy ustawała także „zemsta krwi” obowiązująca wśród Arabów.
Metropolia Hidżazu – Mekka była uprzywilejowana jeszcze przez to, iż posiadała sławne sanktuarium ogólnoarabskie, jakim była świątynia Kaaba, budowla w formie sześcianu, w której róg wbudowany był święty Czarny Kamień, rodzaj fetysza. To zadecydowało, że Mekka stała się miejscem dorocznych pielgrzymek. Sanktuarium bowiem w czasie obowiązującego „pokoju” przyciągało Beduinów z dalekich pustyń Arabii. Na południowy wschód od Kaaby naprzeciw rogu sanktuarium z Czarnym Kamieniem znajdowało się również święte, nie wysychające źródło – studnia Zatnzam, zwana też studnią Ismaila. Zdrój nosił nazwę prawdopodobnie dla uczczenia praojca Beduinów, biblijnego Izmaela, o którym Pismo św. mówi: „Będzie to człowiek dziki jak onager: będzie on walczył przeciwko wszystkim i wszyscy – przeciwko niemu” (Rdz 16,12). Arabowie nie znali wyobrażeń bóstw w postaci ludzkiej, jak inne narody. Dla nich święte kamienie były siedzibą bogów. W świątyni Kaaba znajdował się cały „panteon” bóstw; tradycja mówi, że miało się tam znajdować 360 sżków i fetyszów plemiennych. W Hidżazie powstały obok Mekki inne ośrodki miejskie, m.in. Jasrib, późniejsza Medyna, oraz Taif. W Medynie osiedliła się dość liczna społeczność żydowska. Fakt przedstawiania sobie Allaha jako najwyższego Boga umacniał się więc stopniowo u Arabów jeszcze przed wystąpieniem Mahometa z jego misją religijną, co się tłumaczy wpływem religii monoteistycznych judaizmu i chrześcijaństwa. Rodził się jakby „narodowy monoteizm arabski”. Wśród Arabów rozpowszechniona była wiara w duchy dobre i złe – dżinny. Przedstawiano sobie je jako istoty pół ziemskie, pół pozaziemskie, które wchodzą w kontakt z ludźmi, a nawet biorą ich całkiem w posiadanie. Takiego człowieka „opętanego” przez dżinny nazywano „szalonym”. Wiemy z Koranu (S. 81,21), że przeciwnicy Mahometa uznali go za „opętanego”.

Źródło: Ks. Edward Chat
„Chrześcijaństwo a islam – polemika i dialog”
JEDNOŚĆ
Kielce 2005

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *