Muhammad – „Posłaniec Boga”

Muhammad ibn Abd Allah miał rozpocząć nową epokę w życiu duchowym Arabów, głosząc im nową religię, wiarę w Boga jedynego, Boga Abrahama. Jednocześnie zaczynał on nową historię ludu arabskiego, kładąc fundamenty pod zjednoczony naród arabski i jedno państwo oparte na krzewionej przez siebie religii.
W życiu Muhammada możemy wyróżnić trzy zasadnicze okresy, obejmujące trzy różne rodzaje jego działalności. ? Pierwszy okres – dzieciństwo, młodość i znaczna część wieku dojrzałego – to zwykłe życie człowieka świeckiego, ukształtowanego w środowisku częściowo beduińskim, częściowo kupieckim, a więc żywot pasterza, przewodnika karawan i kupca.
Drugi okres – zaczynający się od czterdziestego roku życia
– to lata jego działalności religijnej w Mekce, kiedy występował przede
wszystkim jako prorok nowej religii objawionej
– islamu, jego walka z bałwochwalstwem, politeizmem zakorzenionym w jego mieście rodzinnym, a więc i walka z wrogą mu mekkańską arystokracją kupiecką.
Trzeci okres – najważniejszy, choć stosunkowo niedługo trwający – to czas jego niezwykle ożywionej działalności w Medynie, który się zaczął od słynnej „ucieczki” – hidżra (bigrd) – z Mekki do Jasribu (Medyny) w 622 r., i trwał do końca jego życia, tj. do 632 r. W tych ostatnich latach Mahomet kontynuował swoją misję prorocką, ale jednocześnie wystąpił jako prawodawca, wódz, mąż stanu i dyplomata, a w końcu jako szef nowego państwa i przywódca konsolidującego się narodu arabskiego.

a) Mahomet jako pasterz, przewodnik karawan i kupiec
Z pierwszego okresu życia Mahometa nie mamy pewnych dokumentów
historycznych. Najważniejszym tego typu źródłem jest Żywot Posłańca Boga, napisany przez Ibn Ishaka (zm. 767), którego oryginał zaginął.
Mahomet urodził się 570 r. w ubogiej rodzinie Haszim. Rodzice umarli mu, kiedy był chłopcem i jego wychowaniem zajęli się kolejno dziadek i stryj.
Pozbawiony wcześnie najbliższej rodziny przebywał przez dłuższy czas wśród Beduinów, służąc jako pasterz u bogatych mekkańczyków. Przez szereg lat poznawał dokładnie, z bliska życie, zwyczaje, język, tradycje swoich współbraci. Później było mu to bardzo pomocne w jego działalności tak religijnej, jak i świeckiej.
W wieku 24 lat Mahomet wstąpił na służbę do bogatej wdowy Chadidży, która zleciła mu prowadzenie karawan kupieckich przewożących towary z Mekki do Syrii i z powrotem. Mahomet wywiązywał się dobrze ze swoich obowiązków i zyskał sobie zaufanie Chadidży, która zdecydowała się zostać jego żoną mając już lat czterdzieści. To małżeństwo było szczęśliwe. Jak stwierdzają kroniki – Mahomet dochował wierności swojej pierwszej żonie i do końca jej dni nie wziął sobie żadnej innej żony. Jako człowiek uczciwy i solidny otrzymał przydomek: Amin, tj. wierny, godny zaufania. Chadidża zapewniła mu
dobrobyt materialny, podtrzymywała go również w najtrudniejszych momentach jego życia. Był on podobno mężczyzną o imponującej postawie, silnie zbudowany. Cechowała go nerwowość i wrażliwość oraz skłonność do medytacji.
Wyróżniał się elokwencją, trafnością sądu i jasnością myśli, a przy tym był człowiekiem bardzo skromnym.
Mahomet w czasie swoich wieloletnich wędrówek z karawanami kupieckimi miał możność zapoznać się z religią chrześcijańską i żydowską.

b) „Posłaniec Boga” w Mekce
Mahomet był niespełna czterdziestoletnim mężczyzną, kiedy dokonał się w nim gwałtowny przełom, „cudowna” przemiana jego osobowości: z kupca stał się prorokiem nowej wielkiej religii – islamu. Islam jest chyba jedyną religią stworzoną przez analfabetę. Wskutek trudnych warunków wychowania nie nauczono Mahometa czytać i pisać. Wszystko czego nauczał jest wynikiem jego osobistej obserwacji i nieustannych religijnych rozmyślań.
Ta druga część jego życia i działalności zadecydowała o jego znaczeniu i sławie jako proroka religii objawionej. Ów okres dzieli się tradycyjnie na dwa etapy: mekkański i medyński.
Początkowo Muhammad odprawiał samotne medytacje w grocie góry Hira w
pobliżu Mekki. Potem miał wizje. Żona Chadidżia była mu dobrą towarzyszką w tych przeżyciach. Mahomet uwierzył w swoją misję posłańca Boga, który według niego przekazał mu ostatnie objawienie w „jasnym języku arabskim”.
Ideą centralną był rygorystyczny monoteizm i sąd Boży, zmartwychwstanie
ciał oraz 5 obowiązków: religijne wyznanie, jałmużna, post – w miesiącu
ramadan, modlitwa pięć razy dziennie, indywidualnie lub grupowo (w piątek), pielgrzymka do Mekki, a także święta wojna o zwycięstwo islamu.
Mahomet głosił, że człowiek powinien być „całkowicie poddany Bogu” –
muslim, tj. muzułmanin, islam – poddanie Bogu.
Pierwszymi jego zwolennikami były osoby z najbliższej rodziny: Chadidża
„Matka wiernych” i inni krewni. Tak skromnymi siłami rozpoczął walkę z
bałwochwalstwem mekkańczyków. W pierwszym momencie spotkały go szyderstwo i krytyka. Bojąc się o swe wpływy, szczególnie ostro wystąpiła przeciwko niemu arystokracja Kurajszytów, która czerpała duże zyski z handlu. W sytuacji zagrożenia życia Mahomet wysłał swoich uczniów do Abisynii, a sam przestał głosić islam na 3 lata (619-621). W tym czasie zmarła mu żona Chadidża. Nie załamał się. Zamierzał jednak opuścić Mekkę.

c) Muhammad w Medynie (622-632) – prawodawca, organizator państwa
Mahomet udał się do Jasribu – miasta Arabów i Żydów- później nazwanego
Medyną – Miasto Proroka (25 VI 622). Hidżra rozpoczyna nowy okres w
historii Arabów. Od tego zdarzenia liczy się początek ery muzułmańskiej i datuje kalendarz islamski. W Medynie Mahomet ustalał zasadnicze „dogmaty” i organizował kult. Stał się również przywódcą nowej społeczności. Paktował z Żydami, ale oni odwrócili się od Proroka. W 627 r. mekkańczycy wyprawiali się na Medynę. „W 628 r. Medyna wyruszyła na Mekkę. W 629 r. Mahomet zajął
Mekkę i odprawił ceremonie kultowe w świątyni Kaabie.
W marcu 632 r., Muhammad przybył do Mekki z 90 tysiącami pielgrzymów, by dopełnić ceremonii pielgrzymkowych, które miały odtąd obowiązywać
wszystkich wiernych. Po powrocie do Medyny Mahomet, chory od pewnego czasu, umarł 8 VI 632 r. na rękach swojej ukochanej żony Aiszy. Tak podaje tradycja muzułmańska.
Oto niektóre fragmenty z jego ostatniej mowy pożegnalnej:
O ludzie! Słuchajcie dobrze moich słów, ponieważ nie wiem, czy spotkam was znowu przy takiej okazji w przyszłości. O ludzie! Wasze życie i wasza własność będą nietykalne, aż spotkacie waszego Pana. Bezpieczeństwo waszego życia i waszej własności będą tak nietykalne, jak ten święty dzień i święty miesiąc. Pamiętajcie, że wy naprawdę spotkacie waszego Pana i że On, zaprawdę, będzie liczył wasze dzieła. Dlatego ja napominam was… O ludzie!
Do was należy prawo do waszych kobiet, a waszym kobietom należy się prawo do was… O ludzie! Rozważcie moje słowa, które wam teraz przekazuję. Ja pozostawiam wam Księgę Boga i Sunnę (tj. sposób postępowania) Jego Proroka.
Jeśli będziecie wg nich postępować, nigdy nie zabłądzicie. O ludzie!
Słuchajcie dobrze moich słów! Wiedzcie, że każdy muzułmanin jest bratem
każdego muzułmanina i że muzułmanie stanowią jedno braterstwo.

Źródło: Ks. Edward Chat
„Chrześcijaństwo a islam – polemika i dialog”
JEDNOŚĆ
Kielce 2005

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *