Wprowadzenie do islamu

Dr Muhammad Hamidullah

Wprowadzenie
do Islamu

Tłumaczenie z francuskiego Zbigniew Andrzej Gintowt 2005
W imię Allaha Miłosiernego i Litościwego

PROROK ISLAMU – JEGO BIOGRAFIA

Wprowadzenie:

1) Liczni są ci, którzy w trakcie biegu historii Świata poświęcili swoje życia reformom społeczno – religijnym swych narodów, możemy ich napotkać we wszystkich epokach i we wszystkich krajach. W Indiach są ci, którzy otrzymali objawienia Wed, a także istnieje wielki Budda, Chiny mają swojego Konfucjusza, Iran ma tego któremu przekazano teksty Awesty. Babilonia wydała Abrahama – jednego z największych reformatorów (nie wspominając o Enochu i Noem, jego przodkach, o których posiadamy skąpe jedynie przekazy). Naród żydowski może słusznie szczycić się długim szeregiem reformatorów: Mojżesz, Samuel, Dawid, Salomon, Jezus … spośród wielu innych.

2) Dwie kwestie trzeba tu odnotować: W ogólności, wspomniani reformatorzy powołują się na misję bożą. Święte Księgi, kodeksy zachowania ludzkiego, które przekazali swoim narodom uważane są za dzieła inspirowane, zawierające objawienia uczynione przez Boga, naszego Pana . Po wtóre jednak, bratobójcze wojny źródło masakr i ludobójstw – spowodowały większe lub mniejsze zniszczenia boskich Przekazów. Znana jest tylko z nazwy Księga Abrahama. Wiadomo o kilkakrotnym niszczeniu i częściowym odzyskaniu Ksiąg Mojżesza.

3) Ocena najstarszych śladów życia homo sapiens dowodzi, że człowiek zawsze miał świadomość istnienia istoty najwyższej, Pana i Stworzyciela wszystkich. Chociaż sposoby mogły być różne, to jednak ludzie wszystkich epok próbowali dawać świadectwo swojego posłuszeństwa Bogu i wolę wypełnienia obowiązków wobec Niego. Ponadto, zawsze dopuszczano możliwość bezpośredniego komunikowania się z Bogiem wszechobecnym i niewidzialnym niewielkiej liczby ludzi wykształconych i o szlachetnych umysłach, którzy dostąpili boskich wcieleń albo tylko zostali obarczeni bożą misją prowadzenia swoich narodów zgodnie z otrzymanymi przez nich posłannictwami bożymi w postaci natchnienia albo objawień. Każdy system myśli metafizycznej, każda religia charakteryzuje się własnymi określeniami, interpretacjami i jest zrozumiałe samo przez się, że pewne interpretacje i objaśnienia bardziej niż inne zgodne są z rozumem.

4) Jesteśmy w końcu VI wieku po narodzinach Jezusa Chrystusa. Istnieją w tych czasach religie które w dobrej wierze określane są jako przeznaczone dla pewnych ras, pewnych zbiorowisk ludzkich, pozostawiając resztę ludzkości bez możliwości ucieczki przed złem które ją dotyka. Oczywiście, religie te określane są jako uniwersalne, ale wskazują one na zbawienie człowieka przez wyrzeczenie się świata, co powoduje iż są one religiami elitarnymi, dostępnymi bardzo ograniczonej liczbie ludzi. Wreszcie w pewnych krajach brak wiary, materializm, brak jakiejkolwiek religii, skutkują myśleniem wyłącznie o przyjemnościach bez zwracania uwagi na prawa innych ludzi.

Arabia

5) Na mapie „ważniejszej” półkuli (tej która pokryta jest w większej części lądem niż morzami, półkula „starego świata” na której położona jest Europa, Azja i Afryka), półwysep Arabski znajduje się w jej centrum. [Określenie „półkula” w tym przypadku oznacza zapewne półkulę wschodnią, w odróżnieniu od powszechnego podziału Ziemi na półkule: północną i południową – przyp. tłum.] Rozległy pustynny kontynent zaludniały jednocześnie ludy osiadłe i nomadzi, często członkowie tego samego plemienia zachowującego związki z przodkami a różniący się odmiennymi sposobami życia. Dostępne tam środki utrzymania były bardzo ograniczone z powodu rozległości obszarów pustynnych, handel odgrywał ważniejszą rolę niż rolnictwo czy wytwórczość, z tego względu często podróżowano, również poza obszar Arabii: do Syrii, Egiptu, Abisynii, Iraku i do Indii.

6) Nie da się powiedzieć niczego nadzwyczajnego o Lijanitach [Lihyanites] zamieszkujących niegdyś Arabię Centralną, ale Jemen był całkiem słusznie nazywany „Arabią Szczęśliwą” [Arabia Felix] po latach panowania kwitnącej kultury Królestwa Sabejskiego, co miało miejsce jeszcze przed założeniem Rzymu i która potem była zdolna do oderwania prowincji bizantyjskich i perskich, chociaż Jemen był podówczas podzielony na niezliczone księstwa, a także doznał okupacji sassanidzkiej. Wschodnia część Półwyspu [Arabskiego – tłum.] była własnością królów perskich, jednak chaos polityczny i społeczny panujący w Ktesifon [a. Ktezyfon(t), arab. Madain – przyp. tłum.] wywierał wpływ również na wszystkie inne prowincje. Północna część Arabii pozostająca pod wpływami bizantyjskimi nie różniła się wiele od posiadłości perskich. Centralna część Arabii pozostawała w izolacji od wywierającej demoralizujący wpływ obcej okupacji.

7) Trójkąt Mekka – Taif – Medyna znajdujący się w centrum miał w sobie coś opatrznościowego: Mekka, pustynna, pozbawiona jakiegokolwiek rolnictwa, symbolizowała fizycznie Afrykę z upalną Saharą odległą zaledwie o 75 kilometrów, Taif symbolizował Europę z jej przymrozkami, a leżąca na wierzchołku północnym Medyna, nie była mniej żyzna niż najbardziej łagodne regiony azjatyckie Syrii lub innych krajów. Jeśli klimaty posiadają jakikolwiek wpływ na charaktery ludzkie, ten trójkąt położony pośrodku głównej półkuli był najbardziej reprezentatywny dla całego globu jak żaden inny region ziemski. Miniatura świata z całą jego różnorodnością. Potomek Abrahama (Babilończyka), poprzez Hagar (Egipcjankę) – Mahomet był mekkańczykiem i miał wujów zarówno w Medynie jak i w Taifie.

Religia:

8) Z punktu widzenia życia religijnego, Arabia była bałwochwalcza, nieliczni tylko przyjęli takie religie jak chrystianizm czy mazdeizm. Mekkańczykom nie było obce pojęcie Boga jedynego, ale uznawali też inne bóstwa i co dość ciekawe, nie wierzyli ani w zmartwychwstanie ani w życie pozagrobowe. Utrzymywali zwyczaj pielgrzymowania do Domu Boga Jedynego – Kaaby, świątyni istniejącej od czasów ich przodka Abrahama, jednak dwa tysiące lat które upłynęły od czasów Abrahama spowodowały degradację pielgrzymek do targu handlowego, odrażającego bałwochwalstwa nie wywierającego najmniejszego wpływu na zachowania osobnicze, tak społeczne jak i duchowe.

Społeczeństwo:

9) Spośród trzech wierzchołków trójkąta, Mekka pomimo że uboga w zasoby mineralne, była najbardziej rozwinięta. Tylko ona tworzyła państwo-miasto kierowane przez radę dziesięciu dziedzicznych naczelników, z podziałem władzy (minister spraw zagranicznych, minister strażnik świątyni, minister wyroczni, strażnik ofiar na świątynię, minister odpowiedzialny za wypłatę odszkodowań za doznane straty, strażnik budynku rady miejskiej lub parlamentu zatwierdzający decyzje rady ministrów, inni do spraw wojskowych takich jak sztandar, dowodzenie kawalerią itp.). Jako dobrzy przewodnicy karawan, mekkańczycy otrzymywali od sąsiednich cesarstw (Iran, Bizancjum, Abisynia i oczywiście plemiona których terytoria przemierzali w trakcie swoich podróży) zezwolenia pobytu w tych krajach i prowadzenie tam działalności importowo – eksportowej. Eskortowali również obcokrajowców którzy przemierzali terytoria plemion stowarzyszonych z Arabią. Mimo słabej znajomości pisma, interesowali się bardzo sztuką, literaturą, poezją, retoryką i gawędziarstwem. Kobieta była na ogół traktowana dobrze. Miała ona prawo posiadania przedmiotów osobistych, mogła wyrażać swoją zgodę na małżeństwo, mogła również, przed zawarciem małżeństwa, zawrzeć umowny warunek prawa do rozwodu, mogła wreszcie wyjść powtórnie za mąż w przypadku rozwodu albo śmierci małżonka; istniał również zwyczaj zakopywania żywcem małych dziewczynek, ale fakty te dotyczyły tylko niektórych klas społecznych i zdarzenia tego rodzaju były raczej rzadkie.

Narodziny Proroka:

10) W takim to otoczeniu urodził się Muhammad (którego imię pisze się niesłusznie Mahomet) [W dalszej części tekstu użyto określenia Mahomet jako bardziej powszechnego, zwłaszcza w języku polskim – przyp. tłum.] w roku AD 569 – 570 lub 571, obydwie daty są fałszywe i nie wytrzymujące krytyki. Jego ojciec, Abd Allah zmarł kilka tygodni wcześniej i dlatego został wzięty na utrzymanie przez swego dziadka. Zgodnie z panującym zwyczajem, matka oddała go na wychowanie mamce beduińskiej u której spędził na pustyni kilka lat. Biografowie zgodnie stwierdzają, że ssał jedną pierś mamki, pozostawiając drugą swemu bratu mlecznemu. Zaledwie wrócił do domu, gdy jego matka Amina zabrała go do wujów do Medyny, by odwiedził grób Abd Allaha, jednak w drodze powrotnej wydała ostatnie tchnienie. Nieco później stary dziadek również zmarł. W wieku ośmiu lat doznał już tak wielu boleści. Zamieszkuje wówczas ze swym wujem Abu Talibem. Serdeczność wuja wobec siostrzeńca była niezbyt wielka z powodu tego, iż był obciążony liczną rodziną i nie posiadał zbyt wielu środków utrzymania.

11) Młody Mahomet zmuszony był podjąć natychmiast pracę by zapewnić sobie środki utrzymania: Zaczął od pasania stad niektórych sąsiadów. Od czasu ukończenia dziesięciu lat towarzyszył swemu wujowi w podróżach do Syrii, kiedy ten prowadził tam karawanę. Brakuje wiadomości o innych podróżach Abu Taliba, ale według niektórych źródeł miałby on mieć sklepik w Mekce i być może Mahomet pomagał swemu wujowi w prowadzeniu handlu.

12) Kiedy Mahomet skończył 25 lat jego uczciwość była powszechnie znana. Z tego powodu pewna bogata wdowa mekkańska Hadidża powierzała mu swe towary, by sprzedawał je w Syrii. Zachwycona z powodu osiągania nadzwyczajnych zysków i oczarowana osobistymi urokami Mahometa zaproponowała mu małżeństwo (miała ona wówczas 28 lat, według innych źródeł 40, ale racje fizjologiczne i ginekologiczne świadczą na korzyść tej pierwszej liczby, bowiem urodziła ona jeszcze siedmioro dzieci) i wyszła za niego za mąż zapoczątkowując tym szczęśliwe pożycie małżeńskie. Po tym wydarzeniu widziano go kilkakrotnie na targu w Hubasza (Jemen) i raz w kraju Abdal Kais (Bahrajn Oman), wspomina o tym Ibn Hanbal. Istnieją wszelkie powody by sądzić że chodzi o wielki targ w Daba [Ad Daba Jemen – przyp. tłum.] gdzie, jak pisze Al Kalbi, każdego roku kupcy z Chin, Indii, Sindu [Sind – płd. – wsch. prowincja Pakistanu – przyp. tłum.], Persji, ze Wschodu i Zachodu przybywali drogą lądową i morską. Wspomina się również o pewnym mekkańczyku o imieniu Saib który był wspólnikiem handlowym Mahometa. Obydwaj wspólnicy kolejno udawali się za granicę by sprzedawać towary. W związku z tym Saib oświadczał: „Kiedy Mahomet powracał z karawaną, nigdy nie wracał do swego domu zanim nie przedstawił rachunków handlowych, a kiedy to ja wracałem do Mekki, on pytał mnie tylko o zdrowie”.

Zakon rycerski

13) Kupcy zagraniczni przywozili często swoje towary na sprzedaż w Mekce. Pewnego dnia jakiś Jemeńczyk (z plemienia Zabid) ułożył poemat satyryczny przeciwko mekkańczykom, bo niektórzy z nich unikali zapłaty za sprzedane towary i nikt nie kwapił się by mu pomóc. Zubair, wuj i naczelnik plemienia Proroka odczuwał silne wyrzuty sumienia z powodu tej usprawiedliwionej satyry. Wspólnie z innymi naczelnikami miasta powołano związek ochotników by ustanowić zakon rycerski (zwany hilf al fudul) w celu udzielania pomocy wszystkim gnębionym w Mekce bez względu na to, czy byli obywatelami miasta czy przyjezdnymi. Mahomet jako młody człowiek przystąpił do niego z entuzjazmem i mawiał później: ” Brałem w tym udział i tego honoru nie oddałbym nawet za stado wielbłądów i przeciwnie, gdyby ktokolwiek dzisiaj mnie wezwał w imieniu tego Zakonu, pośpieszyłbym mu na pomoc”.

Świadomość religijna

14) Nie ma zbyt wielu przekazów o praktykach religijnych Mahometa przed ukończeniem przez niego 35 lat, jednakowoż według zapewnień jego biografów, nigdy nie oddawał on czci bożkom. Przypomnijmy, że było wielu mekkańczyków którzy postępowali w ten sam sposób i którzy burzyli się przeciwko bezmyślnemu pogaństwu, pozostając wiernymi Kaabie, miejscu poświęconemu przez Abrahama Bogu Jedynemu.

15) Około roku AD 605 osłony zewnętrzne świątyni zapaliły się i osłabiona budowla nie była w stanie oprzeć się ulewnym deszczom które przyszły potem: Wszystko zostało zniszczone. Świątynię wkrótce odbudowano: Obywatele miasta mieli w tym swój udział, każdy stosownie do swoich zasobów i przy zachowaniu starań, by przy odbudowie użyto jedynie uczciwie zarobionych kwot. Wszyscy pracowali tam jako prości murarze, także Mahomet, który poranił ramiona transportując kamienie. Dla zaznaczenia miejsca rozpoczynania rytualnych procesji wokół Kaaby, w budowli umieszczony jest czarny kamień datujący się prawdopodobnie z czasów Abrahama. Kiedy przystępowano do ułożenia na miejscu tego kamienia będącego przedmiotem czci, wśród obywateli miasta rozgorzała wielka dyskusja kto miałby dostąpić tego zaszczytu? Doszło już niemal do momentu chwycenia za broń i wtedy ktoś zaproponował rozsądzenie problemu przez opatrzność, uchwalono że pierwszy kto nadejdzie zadecyduje. Wtem pojawił się Mahomet który tam pracował jak zazwyczaj. Był on znany jako Al Amin (uczciwy). Zaakceptowano go jako sędziego bez wahania. Mahomet rozścielił opończę na ziemi, położył na niej czarny kamień, przywołał wszystkich naczelników plemion miasta, by podnieść kamień na tkaninie i sam umieścił kamień we właściwym narożniku budowli. Wszyscy byli z tego zadowoleni.

16) Od tego momentu Mahomet rozpoczął medytacje. Tak jak jego dziadek zaczął przebywać w grocie położonej w Dżebel An Nur (Wzgórza Słoneczne) przez cały czas Ramadanu. Grota nosiła nazwę Gar Hira (Pieczara Poszukiwań); Mahomet modlił się tam, rozmyślał i dzielił się swymi skromnymi zapasami z podróżnymi przechodzącymi w pobliżu.

Objawienie

17) W wieku czterdziestu lat Mahomet już piąty raz przebywał w corocznym odosobnieniu. W końcu miesiąca, pewnej nocy odwiedził go anioł. Anioł oznajmił mu, że Bóg wybrał go swym Wysłannikiem do ludzi; nauczył go ablucji i sposobu wielbienia Boga, modlitwy, a także wyjawił mu następujące przesłanie boskie:
” W imię Boga Miłosiernego i Litościwego.
Czytaj w imieniu twego Pana który tworzył: Który stworzył człowieka z kropli zakrzepłej krwi.
Czytaj ! Bowiem twój Pan, najbardziej Szlachetny, to On nauczał piórem.
Nauczał człowieka tego, czego ten nie umiał”. (Koran, 96 : 1-5.) *

18) Wzruszony, wrócił do domu i opowiedział żonie o tym co mu się przydarzyło, wypowiedział też swoje obawy czy nie była to przypadkiem jakaś sztuczka diabelska lub wpływ złych duchów. Ona go pocieszała mówiąc, że zawsze był miłosierny i szlachetny, pomagał biednym, sierotom, wdowom i tym wszystkim którzy potrzebowali pomocy i że Bóg ochroniłby go przed wszelkim złem.

19) Przemijają następne trzy lata bez nowych objawień. Czas ten musiał być dla Mahometa okresem spokoju po przebytym szoku, a potem pragnieniem, oczekiwaniem i ciągle rosnącą niecierpliwością… Tymczasem wiadomość o przygodzie Mahometa stała się głośna w mieście, niedowiarkowie mekkańscy kpili sobie z niego i pozwalali sobie na dokuczliwe dowcipy posuwające się do szyderstw, że Bóg go pewnie opuścił.

20) W okresie tych trzech lat przerwy i oczekiwania, Prorok coraz gorliwiej oddawał się modlitwom i praktykom duchowym. Wówczas objawienia wystąpiły ponownie. Bóg zapewnił go, ze wcale go nie porzucił, lecz przeciwnie, prowadził go prostą drogą, dlatego powinien tylko nadal troszczyć się o sieroty, żebraków i głosić dobrodziejstwo boskie (K. sura 93). Było to nakazem głoszenia kazań. Jedno z objawień wzywa go do przekazania ludziom napomnienia z powodu ich złych obyczajów i zachęcania do wielbienia jedynie Boga Jedynego oraz porzucenie wszystkiego co mogłoby Go gniewać (K. sura 74. w. 2-7). Później w kolejnym objawieniu otrzymał nakaz powiadomienia swoich bliskich krewnych (K. s.26 w.214) i dalej: „Ogłosić otwarcie to co ci jest nakazane i odwrócić się od asocjacjonistów (politeistów). Ja wystarczę ci przeciwko tym, którzy szydzą” (15: 94-95). Jak przekazuje Ibn Ishak, całe pierwsze objawienie (§ 17) zostało mu przekazane w czasie snu, zapewne po to, by zmniejszyć wstrząs. Kolejne objawienia miały miejsce w stanie świadomości umysłu.

Posłannictwo

21) Mahomet rozpoczął rozpowszechniać swoje zwiastowanie w sposób tajny pomiędzy najbliższymi przyjaciółmi, potem wśród swego plemienia i wreszcie publicznie w mieście i jego okolicach. Jego posłannictwo początkowo było atakiem wymierzonym przeciwko bałwochwalstwu, politeizmowi i ateizmowi. Nalegał na konieczność wiary w Boga Jedynego i Pozazmysłowego, w zmartwychwstanie i Sąd Ostateczny, namawiał do miłości bliźniego i dobroczynności. Czynił starania by otrzymane przez niego objawienia zostały utrwalone na piśmie i wyuczone na pamięć przez jego uczniów i ta praca była kontynuowana przez całe jego życie, bowiem Koran nie był objawiony w całości za jednym razem, ale w częściach, w których każde objawienie dotyczyło pewnych okoliczności.

22) Stopniowo liczba jego zwolenników zwiększała się w miarę odrzucania pogaństwa, liczba przeciwników zwiększała się również, szczególnie ze strony tych, którzy byli ściśle przywiązani do wiary swoich przodków. Opór przeradzał się stopniowo w prześladowania fizyczne zarówno przeciw Prorokowi jak i przeciwko tym którzy przyjęli jego religię. Zasypywano ich latem w piekącym od gorąca piasku, przypalano ich, zamykano z nogami zakutymi w łańcuchy, nikogo nie zabito, ale i tak nikt nie chciał wyrzec się wiary którą przyjął. Nie mogąc liczyć na rządzących miastem, Prorok poradził swym zwolennikom by opuścili miasto i schronili się za granicę do Abisynii „gdzie rządził król sprawiedliwy który nie prześladował nikogo”. Dziesiątki wiernych skorzystało z rady, ale nie wszyscy. Z powodu tych ucieczek musiano powstrzymać się z nasilaniem prześladowań.

* Odnośniki do Koranu przywołane w tekście odnoszą się do numeracji islamskiej (egipskiej) a nie do numeracji Flügel’a, która różni się nawet o 6 wersetów.

23) Mahomet nadał nazwę swej religii „Islam” co znaczy: „Poddanie się woli Boga”. Religia ta posiadała dwie wyróżniające ją cechy: 1. Ustanawiała harmonijną równowagę pomiędzy tym co
doczesne i wieczne, między ciałem i duszą i w ten sposób zapewniała doskonałe połączenie dóbr stworzonych przez Boga, określając jednocześnie obowiązki wszystkich wobec Boga: modlitwę, post, jałmużnę. W taki oto sposób islam prezentuje się jako religia mas, a nie tylko elit. 2. Jej przesłanie jest uniwersalne: wszyscy wierni są braćmi, wszyscy są równi bez względu na pozycję społeczną, rasę lub język. Jedyna możliwa przewaga ma charakter osobisty i opiera się na większej bojaźni bożej albo większej pobożności.

Ostracyzm społeczny

24) Z powodu emigracji dużej liczby muzułmanów mekkańskich do Abisynii, naczelnicy pogańscy wysłali ultimatum do Banu Haszim, plemienia Proroka, z nakazem wyklęcia go i wydania politeistom na ścięcie. Wszyscy członkowie plemienia, bez różnicy na to czy przyjęli islam czy nie, odrzucili to żądanie (jednak jeden z wujów Proroka Abu Halab zachował się wyjątkowo i opuścił plemię by przyłączyć się do pogan i prześladować własnych rodaków).
Miasto zdecydowało o całkowitym ignorowaniu tego plemienia. Nikomu nie wolno było rozmawiać z ich członkami, zakazane było utrzymywanie z nimi stosunków handlowych i zawieranie małżeństw. Plemiona zamieszkujące okolice Mekki i sprzymierzone z jej mieszkańcami przyłączyły się do tej całkowitej izolacji doprowadzając tym samym do czarnej rozpaczy niewinne ofiary, dzieci, kobiety i starców. Wszystkich bez wyjątku. Niektórzy poumierali, niemniej nikt nie chciał wydać Proroka jego prześladowcom. Po upływie trzech ciężkich lat, w czasie których ofiary prześladowań zmuszone były nawet do jedzenia pokrojonych skór zwierzęcych, czterech czy pięciu nie muzułmanów, bardziej ludzkich od innych i należących do różnych plemion, odmówiło publicznie dalszej, niesprawiedliwej izolacji plemienia Proroka. W tym samym czasie okazało się, tak jak to przewidział Mahomet, że proklamacja izolacji, która była przechowywana w świątyni Kaaba, została cudownym sposobem pogryziona przez termity i tylko imiona Boga i Mahometa zostały nienaruszone. Zakazy zostały cofnięte, ale wuj Proroka Abu Talib i jego żona zmarli z powodu niedostatku wkrótce potem. Inny wuj, Abu Lahab, zawzięty przeciwnik islamu został naczelnikiem plemienia Proroka.

Wniebowstąpienie

25) Właśnie w tym czasie Prorok dostąpił wniebowstąpienia (miradż). Miał on wizję iż został przyjęty w niebie przez Boga, obejrzał wspaniałości świata niebiańskiego i przekazał swemu zgromadzeniu, jako boski podarunek, modlitwę islamską, symbol prawdziwej więzi (komunii) pomiędzy człowiekiem i Bogiem. (Zauważmy jednak że muzułmanie unikają używania tego chrześcijańskiego określenia będącego dwuznacznym zapożyczeniem, bowiem określenie „komunia” sugeruje „udział w boskości”, a więc określenie traktowane przez islam jako pretensjonalne, a tym samym niedopuszczalne). W celu realizacji więzi z istniejącym realnie Bogiem, muzułmanin posługuje się końcową częścią obrządku religijnego bez użycia przedmiotów materialnych jak to ma miejsce w innych religiach, ale poprzez wymianę pokłonów, które miały miejsce pomiędzy Bogiem a Mahometem w trakcie wniebowzięcia (miradż) Proroka.
„Pokłony Bogu pełne chwały i czystości.
– Pokój z tobą Proroku, miłosierdzie i błogosławieństwo boskie.
– Pokój z nami i tymi służebnikami Boga, którzy zachowują się należycie”.

26) Wieść o tym niebiańskim spotkaniu mogła spowodować tylko nasilenie wrogości pogan i dlatego Prorok został zmuszony do opuszczenia swego miasta i szukania schronienia gdzie indziej. Udał się on do Taifu, do swych krewnych, ale poganie z Taifu przegonili go kamieniami, raniąc go i zmuszając do powrotu do Mekki.

Emigracja do Medyny

27) Doroczna pielgrzymka do Kaaby zgromadziła w Mekce Arabów ze wszystkich stron Półwyspu. Dla Mahometa była to okazja dla wyszukania plemienia, które mogłoby zapewnić mu schronienie u siebie i zezwolić na kontynuowanie jego reformatorskiej misji. Przedstawiciele piętnastu plemion, z którymi kolejno spotykał się, odmówili mu w sposób mniej lub więcej brutalny. Nie odebrało mu to wcale nadziei. W końcu spotkał się z kilkoma mieszkańcami Medyny. Sąsiedzi żydów i chrześcijan wiedzieli o istnieniu proroków i objawionych posłannictw, mieli również świadomość, że te „narody ksiąg bożych” oczekiwali przybycia proroka, ostatniego pocieszyciela. Z tego powodu nie chcieli stracić okazji uprzedzenia innych. Uwierzyli natychmiast Mahometowi i obiecali mu poszukać w Medynie innych stronników i niezbędnego poparcia. Następnego roku kilkunastu mieszkańców Medyny złożyło mu przysięgę wierności i poprosiło by naznaczył misjonarza mogącego podjąć się nauczania. Wyznaczony został Musab i jego działalność powiodła się do tego stopnia, że w czasie trwającej pielgrzymki pozyskał i przywiódł do Mekki grupę siedemdziesięciu trzech nowo nawróconych. Właśnie oni zaprosili Proroka, a także innych muzułmanów mekkańskich do imigracji do ich miasta, obiecując im ochronę i traktowanie w taki sposób jak członków własnych rodzin. Dyskretnie i w małych grupach, większa część muzułmanów przeniosła się do Medyny. W odpowiedzi, poganie nie tylko skonfiskowali dobra pozostawione przez muzułmanów, ale przygotowali także spisek mający na celu zgladzenie Proroka. Mahomet nie mógł już dłużej pozostawać u siebie. Przypomnijmy, że mimo wrogości wobec misji Mahometa, poganie mieli zaufanie do jego uczciwości do tego stopnia, że wielu z nich powierzało mu swoje oszczędności. Mahomet przekazał powierzone mu depozyty jednemu ze swych kuzynów, by ten zwrócił je właścicielom, a następnie opuścił w tajemnicy miasto w towarzystwie swego wiernego przyjaciela Abu Bakra i po wielu przygodach dotarł do Medyny cało i zdrowo. Mamy rok AD 622 i w tym momencie rozpoczyna się era Hidżry.

Reorganizacja wspólnoty

28) W celu zacieśnienia więzi wśród imigrantów, Prorok zjednoczył ich rodzajem umowy braterskiej tak by ich liczebność była równa liczbie mieszkańców Medyny, a nawet pośród najbogatszych, rodziny dwu umownych braci pracowały wspólnie, by zdobywać środki do życia i wspomagać się we wszystkich jego dziedzinach.

29) W następnej kolejności doszedł do wniosku, że pełny rozwój jednostki ludzkiej będzie lepiej realizowany jeśli dokona się połączenia kwestii politycznych i religijnych w jedną całość. W związku z tym wystosował apel do społeczności muzułmańskiej a także społeczności nie muzułmańskich regionu: Arabów, Żydów, Chrześcijan i innych, by ustanowili w Medynie państwo-miasto. Doszedłszy do porozumienia z nimi, ustanowił im pisaną konstytucję, pierwszą tego rodzaju w świecie, w której określił prawa i obowiązki obywateli i głowy państwa. Na stanowisko to wybrano jednogłośnie Mahometa, zniesiono zwyczaj wymierzania sprawiedliwości prywatnej i podjęto starania by odtąd cała społeczność obywatelska była podporządkowana jednemu organizmowi centralnemu, określono zasady obrony i polityki zagranicznej, ustanowiono system zabezpieczenia społecznego przed nadmierną odpowiedzialnością, a także powierzono Mahometowi ostatnie słowo we wszystkich sporach. Nie określono ograniczeń w jego władzy prawodawczej. Określono wyraźnie wolność religijną, szczególnie dla żydów, a konstytucja przyznała im równość z muzułmanami we wszystkim co dotyczy życia doczesnego.

30) Po tym wszystkim Mahomet odbywał liczne podróże by próbować zjednoczyć sąsiednie plemiona i zawrzeć z nimi umowy o przymierzu i pomocy wzajemnej. Przy ich pomocy, postanowił wywrzeć nacisk gospodarczy na pogan mekkańskich którzy skonfiskowali dobra muzułmanów
którzy wyemigrowali wskutek doznanych niezliczonych szkód. Przeszkody jakie wystąpiły w przemieszczaniu się karawan handlowych z Mekki do okolic Medyny rozwścieczyły pogan i spowodowały kontynuację krwawych walk.

31) Pomimo licznych trosk spowodowanych koniecznością obrony interesów materialnych wspólnoty, czynnik duchowy nie został zaniedbany. Zaledwie po upływie roku od emigracji do Medyny ustanowiono bardziej surową dyscyplinę duchową. Coroczny post w okresie Ramadanu stał się obowiązkowy dla wszystkich pełnoletnich muzułmanów, mężczyzn i kobiet.

Walka z nietolerancją i brakiem wiary

32) Niezadowoleni z wydalenia współobywateli muzułmańskich, mekkańczycy wysłali do Medyny ultimatum z żądaniem zaniechania ochrony Mahometa i jego towarzyszy albo ich wypędzeniu. Oczywiście, ultimatum nie odniosło oczekiwanego skutku. Kilka miesięcy później, w 2 roku Hidżry, przeciwko Prorokowi wysłano silną armię. Starcie miało miejsce pod Badr i tam poganie, choć trzykrotnie liczniejsi od oddziału muzułmanów dowodzonego przez Proroka, zostali zmuszeni do odstąpienia. Po roku przygotowań, mekkańczycy dokonali napaści na Medynę by zemścić się za porażkę pod Badr. Wrogowie byli czterokrotnie liczniejsi od muzułmanów i po krwawej potyczce pod Uhud wycofali się nie osiągnąwszy zamierzonego celu. Najemnicy wynajęci przez pogan nie chcieli podejmować zbyt wielkiego ryzyka.

33) Tymczasem jednak rozpoczęły się problemy z żydowskimi mieszkańcami Medyny. Po zwycięskiej bitwie pod Badr, jeden z wielkich naczelników żydowskich Kab ibn Al Aszraf udał sie do Mekki by zademonstrować swą solidarność z poganami i zachęcić ich do wojny odwetowej. Po bitwie pod Uhud, żydzi z jego plemienia uknuli spisek mający na celu zabicie Proroka. Zaprosili Proroka z jego trzema lub czterema towarzyszami do siebie, mówiąc że gotowi są przejść na islam, jeśli tylko Prorokowi uda się przekonać ich rabinów w trakcie dyskusji religijnej. (Pewna Arabka, która wyszła za mąż za Żyda z tego plemienia, wtajemniczyła we wszystko swego brata i w ten sposób spisek nie udał się.
As Samhudi który wspomina o tym w oparciu o źródła klasyczne, dodaje, że istnieje inna wersja zamachu, wspominana przez Ibn Ishaka, ale wersja tu podana jest bardziej autentyczna). Pomimo tego, Mahomet zadowolił się tylko żądaniem, by członkowie tego plemienia opuścili Medynę i jej okolice i zabrali ze sobą swoje dobra, sprzedali swe nieruchomości i odebrali swoje wierzytelności od dłużników. Jego łaskawość przyniosła jednak rezultat najmniej oczekiwany: kiedy tylko wychodźcy przybyli do Chaibaru, nie tylko weszli w porozumienie z poganami z Mekki, lecz także z plemionami zamieszkującymi na północ, południe, i wschód od Medyny, kupili ich pomoc wojskową i zorganizowali atak na Medynę siłami przekraczającymi czterokrotnie siły napastników w bitwie pod Uhud. Muzułmanie przygotowali się do oblężenia, wykopali wokół miasta fosy obronne, ale bezczynność Żydów którzy pozostali w mieście zakłócała całą strategię obrony. Pewnemu sprytnemu intrygantowi udało się podzielić sojuszników którzy wycofywali się z zadania obrony jeden po drugim.

34) W tym czasie ogłoszony został zakaz spożywania napojów alkoholowych i uprawiania gier hazardowych przez muzułmanów.

Pojednanie

35) W tej sytuacji Mahomet podjął próbę pogodzenia się z mieszkańcami Mekki i udał się do miejscowości Hudaiblya w pobliżu Mekki. Odcięcie drogi karawanom z północy spowodowało ruinę gospodarki mekkańczyków. Mahomet obiecał im bezpieczny tranzyt, wydanie zbiegów, którzy znaleźli u niego schronienie oraz spełnienie wszystkich innych warunków które sobie życzyli. Zgodził się na powrót do Medyny, choć bez prawa odbywania pielgrzymki do Kaaby. Obydwie umawiające się strony obiecały sobie w Hudaiblya nie tylko zachowanie pokoju ale także neutralność w konfliktach ze stronami trzecimi.

36) Korzystając z ustanowionych warunków pokoju, Prorok rozwinął szeroko zakrojoną działalność na rzecz popularyzacji swojej religii. Oprócz podejmowanych wysiłków na terenie Arabii, wystosował listy misyjne do władców zagranicznych Bizancjum, Persji (Iranu), Abisynii i innych. Autokratyczny przywódca duchowy Bizancjum przeszedł na islam i został zlinczowany przez tłum. Wysoki zarządca Maanu (Palestyny) za podobny czyn został skazany na śmierć i ukrzyżowany przez cesarza. Ambasador muzułmański Palestyny i Syrii został zamordowany, a cesarz zamiast ukarać winnego zabójstwa, wysłał swe wojska by go obronić przed ekspedycją karną wysłana przez Proroka (bitwa pod Mutah).

37) Poganie mekkańscy wykorzystali trudności napotkane przez muzułmanów, by pogwałcić zawarte układy pokojowe. Prorok na czele dziesięciotysięcznej armii pod osobistym dowództwem wziął z zaskoczenia Mekkę bez użycia broni. Wspaniałomyślny zdobywca zebrał ludność miasta i przypomniał im ich złe uczynki: prześladowania religijne, niesprawiedliwy zabór dóbr uciekinierów, powtarzające się napady, dwadzieścia lat szaleńczej wrogości, a następnie zapytał ich: „Czego oczekujecie ode mnie?” . Kiedy wszyscy pochylili głowy ze wstydem, Mahomet oświadczył: „Oby Bóg wam wybaczył, odejdźcie w pokoju, żadna kara was dzisiaj nie spotka, jesteście wolni”. Zrzekł się również dóbr które poganie skonfiskowali muzułmanom. Spowodowało to zmianę nastrojów i kiedy jeden z naczelników mekkańskich zbliżył się do Mahometa po tym jak usłyszał jego deklarację amnestii i by nawrócić się na islam, Mahomet powiedział do niego: „Mianuję cię zarządcą Mekki”. Nie zostawiając żadnego z żołnierzy ani nikogo innego, Prorok powrócił do Medyny. Islamizacja Mekki dokonała się w ciągu paru godzin w sposób szczery i całkowity.

38) Wówczas miasto Taif poczęło mobilizować się by zwalczyć Proroka. Z pewnymi trudnościami, jednak armia nieprzyjacielska została rozproszona w dolinie Hunain, ale muzułmanie woleli zaniechać okupacji Taifu i użyć raczej pokojowych środków, by przełamać opór w tym regionie. Przed upływem roku delegacja mieszkańców Taifu przybyła do Medyny by powiadomić o swym przyłączeniu się do Islamu. Delegacja zażądała w pierwszej kolejności zwolnienia z obowiązku modlitwy, płacenia podatków, a także zezwolenia na cudzołóstwo i picie napojów alkoholowych. Żądała także zachowania świątyni bożka Lat w Taifie. Islam nie był niemoralnym ruchem materialistycznym, delegacja została zawstydzona z powodu żądań dotyczących modlitw, cudzołóstwa i wina, ale Prorok uwolnił ich od obowiązku płacenia podatków i służby wojskowej i dodał: ” Nie musicie niszczyć bożka własnymi rękoma, wyślemy ludzi którzy się tym zajmą, jeśli wynikną z tego nieszczęścia których się obawiacie z powodu waszych przesądów, to dotkną one tych wysłanych ludzi”. W taki oto sposób Prorok pokazał na jakiego rodzaju ustępstwa mogą liczyć świeżo nawróceni. Nawrócenie się mieszkańców Taifu było tak szczere, że kilka miesięcy później zrezygnowali sami z przyznanych im ulg, jak świadczy o tym wybranie Proroka poborcą podatkowym u nich, na wzór innych regionów islamskich.

39) W czasie dziesięciu lat trwających wojen, nie muzułmanie stracili na polach walk ogółem 250 zabitych, a muzułmanie jeszcze mniej. Dzięki łagodnemu zaszczepianiu wiary kontynent arabski liczący miliony kilometrów kwadratowych uwolnił się od piętna niemoralności, a ludność półwyspu Arabskiego i regionów południowych Palestyny i Iraku przyjęła dobrowolnie Islam (pewne grupy chrześcijan, żydów i magów perskich chciało zachować swe wierzenia, toteż zapewniono im całkowitą swobodę sumienia, jak również zachowano ich odrębność prawną i wymiar sprawiedliwości).

40) W roku 10 H, kiedy Mahomet udał się do Mekki na hadżdż (pielgrzymkę), napotkał tam 140 000 innych wiernych przybyłych ze wszystkich zakątków Arabii by mu towarzyszyć w obrzędach religijnych. Wygłosił on do nich słynne kazanie w którym przedstawił istotę swego nauczania: wiara w Boga jedynego bez posługiwania się obrazami i innymi symbolami, równość wierzących bez względu na rasę i przynależność klasową i bez jakiejkolwiek innej wyższości niż osobista, oparta na wielbieniu Boga; ochrona życia, dóbr i honoru wszystkich istot ludzkich, zakaz pobierania odsetek od pożyczek (w tym również nie mających charakteru lichwiarskiego), zakaz wymierzania sprawiedliwości prywatnej (zemsty), lepsze traktowanie kobiet, obowiązek podziału majątku spadkowego pomiędzy bliskich krewnych obojga płci z wykluczeniem wszelkich możliwości kumulowania bogactw w rękach niewielkiej liczby osób. Przypisanie najwyższego znaczenia Koranowi i zwyczajom Proroka w prawie i zasadach dotyczących każdego zagadnienia w życiu człowieka.

41) Po powrocie do Medyny ulega chorobie i kilka tygodni później, przed wydaniem ostatniego tchnienia, doznaje satysfakcji z należytego wypełnienia powierzonego mu dzieła przekazania światu przesłania boskiego.

42) Pozostawił potomnym w spadku prawdziwie monoteistyczną religię. Stworzył ze wszystkich części Państwo pozbawione anarchii z bellum omnium contra omnes (wojny wszystkich przeciwko wszystkim). Stworzył harmonijną całość pomiędzy tym co duchowe i doczesne, pomiędzy meczetem a cytadelą. Pozostawił nowy system prawny oparty na sądownictwie bezstronnym któremu podlega głowa państwa z takiego samego powodu jak i prosty członek wspólnoty państwowej i w którym tolerancja religijna jest posuniętą tak daleko, że osoby nie będące muzułmanami w krajach islamskich cieszą się całkowitą autonomią prawną, kulturalną i wymiarem sprawiedliwości. Co się tyczy dochodów państwa, Koran określił sposób w jaki maja one służyć: pozostając poza gestią głowy państwa, służą one przede wszystkim biednym. Dodajmy na koniec, że Mahomet w doskonały sposób realizował w praktyce zasady których nauczał.

Zachowanie nauk pierwotnych

43) Nie ma nic wspólnego między fałszem a prawdą. Nie ma niczego bardziej odległego na świecie niż te dwie rzeczy! Obecnie w najdrobniejszych zagadnieniach życia materialnego widać w jakim stopniu fałsz jest złem. Jest rzeczą niepożądaną i odrzuca się go… Inaczej jest w sprawach zbawienia wiekuistego, wiary, nauczania podstawowego początków religii!…

44) Również człowiek uczciwy i mądry nie ma żadnych trudności w rozpoznaniu czy jakiekolwiek nauki są słuszne czy nie, możliwe do przyjęcia czy nie. Nie chodzi tutaj również o nauczanie czysto dogmatyczne: Kryterium oparte jest w pierwszym rzędzie ma osobie która przemawia. Jeśli jest ona wiarygodna, można jej uwierzyć, jeśli istnieje jakaś niejasność. przypisujemy ja tylko sobie i swoim własnym ograniczeniom, a nie odrzucamy z tego powodu słów tego komu uwierzyliśmy. Problem autentyczności w takim przypadku, szczególnie jeśli nauczający już nie żyje – ma znaczenie pierwszorzędne.

45) wszystkie główne religie świata opierają się na świętych księgach, często przypisywanym objawieniom boskim. Byłoby rzeczą tragiczną, gdyby z powodu jakiegoś nieszczęśliwego zbiegu okoliczności zagubiony został oryginalny tekst objawienia, a jego substytut nie odpowiadał całkowicie temu co utracono. Tak więc bramini, buddyści, żydzi, magowie i chrześcijanie mają okazję do porównania w jakim stopniu ich religijne nauki podstawowe zachowały się w porównaniu z naukami muzułmańskimi, kto napisał ich księgi, kto je przekazywał z pokolenia na pokolenie i czy istnieje oryginał, czy zachowało się tylko jego tłumaczenie? Czy nie występują sprzeczności wewnętrzne? Czy nie zagubiono rozdziałów do których istnieją odniesienia w innych rozdziałach? Takie pytania można by mnożyć. Są to tylko niektóre pytania, które powinien zadać sobie uczciwy badacz prawdy i oczekiwać satysfakcjonującej odpowiedzi na nie.

Sposoby przechowywania

46) W czasach pojawienia się wielkich religii, ludzie mieli do dyspozycji nie tylko swoja pamięć, ale było już także wynalezione pismo, które służyło przechowaniu myśli w sposób bardziej trwały niż pamięć jednostki, która kończyła się wraz z życiem śmiertelnika.

47) Jeśli jednak rozpatrywać jeden i drugi środek zachowania myśli w sposób oddzielny, można uznać że żaden z nich nie jest niezawodny. Doświadczenie pisarskie uczy nas, że kiedy piszemy cokolwiek, a następnie sprawdzamy co napisaliśmy, okazuje się, ze treść zawiera mniejszą lub większą liczbę niezamierzonych błędów. Opuszczenia liter albo nawet słów, powtórzenia, zastępowanie jednego słowa innym, błędy gramatyczne itp., by nie wspomnieć o zmianach opinii autora korygującego swój styl, swoje myśli, swoje argumenty, odchodzącego często całkowicie od tego co było napisane pierwotnie i tworzącego zupełnie nowy tekst. Podobne wady wykazuje pamięć. Ci, których zawodem lub zwyczajem jest nauka tekstów na pamięć, by je potem recytować i powtarzać wielokrotnie, szczególnie w przypadkach długich fragmentów, często w pewnych momentach stwierdzają że pamięć ich zawodzi. Opuszczają pewne fragmenty, mylą jedne z drugimi lub nie pamiętają zupełnie niektórych innych. Czasem właściwy tekst pozostaje w podświadomości, następnie jest przypominany, albo w innym momencie pamięć powraca przez zwykłe jej odświeżenie, przez podpowiedź lub odwołanie do tekstu pisanego i tak dalej.
48) Czcigodny Prorok Islamu, Mahomet, zastosował jednocześnie obydwie metody wspomagające się wzajemnie aby wzmocnić jednorodność przekazu i zmniejszyć do minimum możliwości popełnienia błędu, jak to zobaczymy dalej.

Nauczanie Islamu

49) Nauka Islamu oparta jest w pierwszym rzędzie na Koranie i hadisach i jak to zobaczymy wkrótce, obydwa źródła mają swój początek w objawieniach boskich (zob. Koran 53:3-4). Co się tyczy Koranu to Prorok Mahomet dyktował go osobiście we fragmentach w ciągu 23 kolejnych lat. Prorok oznajmił: Przesłanie boskie zostało mi objawione za pośrednictwem archanioła Gabriela. Hadisy, to zbiór tego co powiedział Prorok (jednak bez nakazu umieszczania tego w treści Koranu), również zbiór opisów tego co czynił lub co tolerował u swych towarzyszy. Zapis jego powiedzeń i opis jego zachowań dokonywany był przez jego towarzyszy z ich własnej inicjatywy i zgodnie z ich indywidualnymi możliwościami. Jeśli w pewnych okolicznościach kolejne objawienie opóźniało się, Prorok naradzał się ze swymi towarzyszami. W taki oto sposób możemy rozróżniać Mahometa człowieka od Mahometa Wysłannika Boga.

Historia Koranu

50) Słowo „koran” oznacza dosłownie czytanie lub recytację. Przekazując jego treść wiernym, Mahomet potwierdzał że chodzi o przesłanie boskie otrzymane przez niego. Nie podyktował wszystkiego za jednym razem, objawienia otrzymywał we fragmentach w pewnych odstępach czasu. Natychmiast po otrzymaniu objawienia oznajmiał jego treść i żądał od uczniów nie tylko nauczenia się go na pamięć w celu wyrecytowania podczas obrządków kultowych, ale również uczynienia jego zapisu i sporządzenia wielu kopii. Za każdym razem, kiedy pewien fragment Koranu był mu objawiony, Prorok nie tylko dyktował go pisarzom ale prosił ich na końcu o odczytanie tego co zapisali, by mieć możliwość poprawienia ewentualnych błędów popełnionych przez pisarza. Po otrzymaniu każdego z objawień określał jakie miejsce ma ten nowy tekst zająć w części już istniejącej, unikając w ten sposób mechanicznej klasyfikacji chronologicznej tekstu. Z punktu widzenia ówczesnej kultury arabskiej nie doceniano zbytnio tych starań mających na celu zachowanie tekstu oryginalnego.

51) Uzasadnione jest przypuszczenie, że wszystkie pierwsze objawienia które otrzymał Prorok nie zostały natychmiast utrwalone w piśmie, bowiem nie było w tym czasie ani wiernych ani uczniów. Ponadto teksty objawień z pierwszego okresu nie były ani zbyt długie ani też zbyt liczne. Nie istniała jednak obawa, że Prorok może je zapomnieć, bowiem recytował je często podczas obrządków modlitewnych i podczas rozmów mających na celu nawracanie na wiarę.

52) Pewne fakty historyczne dają nam świadectwo o tym co się wydarzyło: Umar uważany był za czterdziestą osobę która przeszła na islam, chodzi tu o 8 rok przed Hidżrą (piąty rok Posłannictwa). Już w tej wczesnej epoce istniał pisany tekst różnych rozdziałów Koranu i zgodnie z tym co twierdzi Ibn Hiszam, lektura tego tekstu przekonała Umara do nawrócenia się. Od jakiego już czasu używano pisma trudno dzisiaj określić, jednak bez wątpienia w ciągu osiemnastu ostatnich lat życia Proroka liczba muzułmanów, jak również liczba kopii Świętej Księgi mogła się tylko zwiększać. Prorok doznawał objawień cząstkowych. Jest całkiem oczywiste, że treść objawień dotyczyła rozwiązania problemu aktualnego w danej chwili. Jeśli któryś z jego towarzyszy umarł, objawienie dotyczyło aktualnej w danym dniu kwestii spadku po zmarłym, a nie na przykład stosowania prawa o zakazie spożywania napojów alkoholowych albo karania za dokonane zabójstwo. Objawienia miały miejsce w ciągu całego życia misjonarskiego Mahometa, trzynaście lat w Mekce i dziesięć lat w Medynie. Każde objawienie zawierało niekiedy cały długi lub krótszy rozdział, a innym razem zaledwie pewną ilość wersetów.

53) Ten sposób otrzymywania objawień wymagał od Proroka ciągłych ich powtórzeń w obecności towarzyszy i określania, a nawet ciągłego kontrolowania postaci jaką powinny mieć otrzymane objawienia. Źródła podają, że: „każdego roku, w miesiącu Ramadan, Prorok recytował archaniołowi Gabrielowi objawioną już część Koranu (recytował on ją potem swoim towarzyszom którzy porównywali swoje osobiste kopie, by je skorygować w jego obecności) i że w ostatnim roku archanioł Gabriel rozkazał mu powtórzyć je dwukrotnie, w związku z czym Prorok zrozumiał, że wkrótce umrze”. Niezależnie od tego jakie jest znaczenie duchowe owej anielskiej pomocy udzielanej Prorokowi, jest faktem, że jego towarzysze przysłuchiwali się jego publicznym recytacjom (zwanym arda i ostatniej najbardziej słynnej zwanej arda akira) w trakcie których mogli dokonać poprawek swych kopii Koranu. Tak oto w zwyczaju Proroka było sprawdzanie w czasie Ramadanu, miesiąca postu, wersetów i rozdziałów Koranu, by je właściwie uszeregować i zapewnić im właściwy ciąg dalszy. Ta sama konieczność spowodowana była koniecznością zapewnienia ciągłości nowych objawień. Czasem cała sura była objawiana za jednym razem. W innych razach fragmenty tego samego rozdziału objawiane były z przerwami, inne jeszcze, liczne sury (sułar dałat al adad wg historyków) rozpoczynały się jednocześnie i były kontynuowane bez przerw. W tym ostatnim przypadku istniała konieczność dokonywania zapisu tymczasowego fragmentów w oddzielnych „odcinkach”, w rzeczywistości na różnego rodzaju materiałach takich jak: kości łopatkowe wielbłądów, suche liście daktylowców, białe kamienie (jak np. tabliczki łupkowe), kawałki skóry lub pergaminu i natychmiast kiedy pewna sura była zakończona, pisarze skladali ją pod okiem Proroka, by uporządkować ja ostatecznie (nu alliful kuran wg przekazów historykow, zob. Tirmidi, Ibn Hanbal, Ibn Kasir, etc.). Wiadomo było zresztą, że Prorok miał zwyczaj każdej nocy Ramadanu celebrować dodatkowe nabożeństwo o niezwykle długim czasie odbywania i czynił to niejednokrotnie publicznie w towarzystwie wiernych, nabożeństwo podczas którego recytował Koran w częściach, ale w taki sposób, by cały Koran został wyrecytowany w ciągu miesiąca. (Nabożeństwo zwane tarałi jest dalszym ciągu popularne w naszych czasach i odbywane jest z wielką pobożnością).

54) kiedy Prorok wydawał ostatnie tchnienie, trwał akurat bunt powodujący wielkie represje w stosunku do muzułmanów i śmierć pewnej liczby tych, którzy cieszyli się wielkim uznaniem z powodu ich znajomości całego Koranu na pamięć (hafiz). Kalif Abu Bakr zrozumiał natychmiast, że istnieje pilna potrzeba usystematyzowania Koranu. Zadanie zostało wypełnione w zaledwie kilka miesięcy po śmierci Proroka w następujący sposób:

55) W czasie ostatnich lat życia Prorok zatrudniał na stanowisku swojego głównego sekretarza osobę noszącą nazwisko Zaid Ibn Tabit i tenże zapisywał dyktowane mu objawienia koraniczne. Kalif zatrudnił tę sama osobę w celu przygotowania kompletnego tekstu w formie książkowej. Istniała w Medynie pewna liczba hafiz’ów (tak nazywano tych którzy znali na pamięć całą treść Koranu), a wśród nich ów pisarz Zaid Ibn Tabit, który brał udział we wspomnianej wyżej arda akira, jednak kalif powierzył mu dodatkowy obowiązek odnalezienia dwu pisemnych świadectw potwierdzających treść każdego wersetu zanim zostanie on włączony do ostatecznej kopii. Na prośbę kalifa mieszkańcy Medyny przynieśli mu kopie fragmentów Koranu, które mieli okazję porównać podczas osobistej recytacji Proroka. Źródła potwierdzają, że tylko dwa wersety odnaleziono w formie pisemnej u jednego tylko człowieka, a cała reszta opiera się dokumentach liczniejszych opartych na tym co podyktował bezpośrednio Prorok.

56) Kopia zwana mushaf (karty zebrane) została na przechowaniu u kalifa Abu Bakra, a następnie u jego następcy Umara. Tymczasem nauczanie Koranu było popierane wszędzie w imperium muzułmańskim. Kalif Umar dostrzegał potrzebę wysłania do różnych centrów autentycznych kopii Koranu, by uniknąć jakichkolwiek przekłamań, ale dopiero jego następca Utman dokonał tego w następujących okolicznościach: jeden z jego zastępców udał się do dalekiej Armenii i doniósł mu, że pojawiły się rozbieżności pomiędzy kopiami Koranu, a także waśnie pomiędzy różnymi mistrzami. Utman kazał natychmiast dostarczyć sobie kopię sporządzoną na rozkaz Abu Bakra i powierzył ją komisji której przewodniczył wspomniany Zaid Ibn Tabit. Zażądał od komisji sporządzenia sześciu egzemplarzy i zatwierdził przegląd pisowni użytej poprzednio. Następnie kalif zarządził publiczną lekturę tego nowego wydania w obecności mistrzów koranologów pośród towarzyszy Proroka, a potem rozesłał te egzemplarze do różnych centrów swego rozległego imperium, polecając jednocześnie, by odtąd opierano się wyłącznie na tym autentycznym wydaniu. Nakazał również spalenie lub całkowite zniszczenie kopii Koranu których treść była sprzeczna z oficjalnie przyjętym tekstem.

57) Jest rzeczą zrozumiałą, że wielkie podboje militarne pierwszych muzułmanów doprowadziły do przyłączenia pewnych ludzi będących hipokrytami, którzy potwierdzali oficjalnie swoje nawrócenie na islam, ale kierowały nimi powody materialne i którzy w rzeczywistości próbowali potajemnie szkodzić. Byli oni w stanie wytworzyć wersje Koranu skażone odchyleniami. Rozkaz kalifa Utmana by zniszczyć niedokładne kopie Koranu mógł tylko spowodować wylewanie przez nich krokodylich łez, a także demaskować hipokrytów.

58) Istnieją doniesienia, że czasami Prorok doznawał objawień, które modyfikowały lub zastępowały poprzednie ogłoszone już wspólnocie. Mogli więc być tacy towarzysze Proroka, którzy poznali pierwszą wersję, ale nie mieli pojęcia o modyfikacji gdyż albo zmarli albo żyli gdzie indziej poza Medyną i którzy mogli pozostawić potomnym przekazy autentyczne ale już przedawnione. Niektórzy muzułmanie mieli większa potrzebę i zwyczaj pytania Proroka o objaśnienie pewnych pojęć użytych w świętym tekście i notowania tych objaśnień na własnych kopiach Koranu, by nie zapomnieć o nich. Kopie uzupełniane takimi objaśnieniami tekstowymi mogły często powodować powstawanie mieszaniny tekstu i objaśnień. Pomimo nakazu wydanego przez kalifa Utmana, by dokonać zniszczenia niedokładnych tekstów, istniało jeszcze u muzułmanów dość dokumentów z 3 i 4 wieku Hidżry, z których możliwe było zredagowanie wielkich dzieł stanowiących „odmiany kopii Koranu”. Istnieją one jeszcze i ich studiowanie wskazuje, że odmiany te mają swe źródła w przypiskach lub błędach odczytu starego pisma które nie zawierało ani wokalizacji ani rozróżnienia pomiędzy literami zapisywanymi w podobny sposób (obecnie rozróżnianych przy pomocy systemu punktacyjnego). Dodajmy do tego, że występowały różnice dialektów w różnych regionach Arabii i że Prorok pozwalał muzułmanom zamieszkującym różne regiony na wymowę zgodną z ich zwyczajami a także na zamianę słów które były dla nich obce przez synonimy bardziej przez nich zrozumiałe. Był to ze strony Proroka akt łaski. W czasach kalifa Utmana nauczanie powszechne było dość rozpowszechnione i było pożądane, by nie można było używać dialektów z wyjątkiem tego, którym posługiwał się Prorok, stosowaniu wtrętów w tekście boskim, nawet jeśli powodowały one tylko niewielkie jego odmiany.

59) Kopie Koranu rozesłane przez Utmana do centrów prowincji stopniowo znikały jedna po drugiej na przestrzeni kolejnych wieków. jednak został jeden kompletny egzemplarz który znajduje się w Muzeum Topkapi w Konstantynopolu i drugi w którym brakuje kilku stron w Taszkiencie. Rząd rosyjski w czasach carów wykonał z niego kopię metodą reprodukcji mechanicznej (faksimile) i dzięki temu możemy się przekonać że istnieje pełna zgodność tego dokumentu z tekstem używanym przed wiekami. Stwierdzenie to jest prawdziwe również dla innych rękopisów kompletnych lub cząstkowych pochodzących z wieku pierwszego i następnych.

60) Praktyka opanowywania pamięciowego tekstu koranicznego datuje się począwszy od epoki samego Proroka. Kalifowie i naczelnicy państwa muzułmańskiego zawsze zachęcali do kontynuowania tej praktyki. Pewien szczęśliwy zbieg okoliczności umocnił ten zwyczaj. Od najdalszych czasów, muzułmanie mieli zwyczaj, by przed przekazaniem jakiegoś dzieła w celu jego nauczania albo publikacji czytać go w obecności jego autora (lub przed uczniem autora) po to, by otrzymać od niego , po dokonaniu odpowiednich poprawek, świadectwo autentyczności na rękopisie. Lektorzy i recytatorzy Koranu postępowali podobnie, dając taki sam przykład. Praktyka ta przetrwała do naszych czasów z tą znaczącą osobliwością, że każdy określony mistrz, w swoim certyfikacie potwierdzał nie tylko autentyczność lektury swego ucznia, ale także zgodność z tym czego sam się nauczył od swego mistrza i że ten ostatni kolejno potwierdzał czego nauczył się od swego poprzednika i tak kolejno aż do osoby Proroka. Autor tych wierszy studiował Koran w Medynie u szejka Hassana Szair i świadectwo które otrzymał wyszczególnia na końcu szeregu mistrzów i mistrzów tych mistrzów, że ostatni z tych mistrzów studiował razem z Utmanem, Alim, Ibn Masudem, Ubay Ibn Kabem i Zaidem Ibn Tabitem (wszyscy towarzysze Proroka) i że wszyscy uczyli dokladnie z tego samego źródła. Liczba osób na świecie noszących tytuł hafiz wynosi wiele setek tysięcy, kopie tekstu znajdują się we wszystkich czterech stronach świata i jest rzeczą wzruszającą stwierdzenie, że nie ma żadnych różnic pomiędzy tekstami istniejącymi w pamięciach hafizów (znających cały Koran na pamięć) a pisanymi kopiami Koranu rozpowszechnionymi po całym świecie.

61) Wiadomo, że oryginał Koranu zapisany został w języku arabskim. Ten tekst jest obecnie nadal w użyciu. Istnieją tłumaczenia Koranu we wszystkich znaczących językach świata, tłumaczenia te mają większa lub mniejsza wartość i zostały sporządzone na użytek tych, którzy nie znają arabskiego, trzeba jednak podkreślić ze tylko oryginał zachował spójność, nie ma też potrzeby robienia przekładu na arabski współczesny przy przechodzeniu od wersji późniejszej.

61a) Języki podlegają ewolucji i stają się z biegiem czasu niezrozumiałe dla ludzi posługującymi się nimi. na przykład angielski Chaucera (zm. ok.1400) nie jest zrozumiały dla nikogo w Anglii z wyjątkiem studentów specjalizujących się w staroangielskim. Stwierdzenie to jest prawdziwe dla wszystkich języków światowych, dawnych czy współczesnych: greki, łaciny, francuskiego, niemieckiego, rosyjskiego etc. Jedyny wyjątek stanowi arabski który od prawie 1500 lat nie zmienił się ani w zakresie słownictwa, ani gramatyki, ani też ortografii czy wymowy. Jeśli cokolwiek uległo zmianom, to dotyczy to jedynie faktu, że jeśli kiedyś istniały dwa użycia pewnego elementu językowego, jedno z nich wyszło obecnie z użycia. Czasem występowała konieczność rozszerzenia znaczenia słowa dla nadania mu nowego znaczenia. Czyż nie jest zrządzeniem opatrznościowym, że dla przekazania po wsze czasy, aż do końca świata, swego posłannictwa, Bóg wybrał jako środek przekazu język tak trwały?

62) Tekst w języku oryginalnym, jego przepisywanie dokonywane pod nadzorem samego Proroka, ciągłość zachowywania tekstu przy pomocy jednocześnie stosowanych potrójnych środków kontroli: pamięci, zapisu i weryfikacji przez uprawnionych mistrzów i to wszystko realizowane przez wielką liczbę jednostek w każdym pokoleniu i wreszcie brak jakichkolwiek odstępstw od oryginalnego tekstu – oto ważne cechy Koranu.

Święta Księga Islamu

Zawartość Koranu

63) Jak już powiedzieliśmy, muzułmanie wierzą, że Koran to słowa Boga objawione swemu posłańcowi Mahometowi. Posłaniec jest tylko zwyczajnym pośrednikiem: otrzymywał on objawienia i przekazywał je dalej. Nie odgrywał przy tym żadnej innej roli jako autor czy redaktor.

64) Bóg jest istotą ponadzmysłową i pozostaje poza wszelką percepcją fizyczną człowieka i tylko za pośrednictwem niebiańskiego wysłannika, anioła, Bóg objawił swoja wolę. Swoje rozporządzenia Bóg przekazał za pośrednictwem swego posłańca ludzkiego na rzecz całej ludzkości. Pozostawanie Boga ponad jakimkolwiek językiem można wytłumaczyć przy pomocy przenośni, że prorocy są jak lampy, a objawienia jak prąd elektryczny. Po włączeniu prądu, lampa świeci światłem które zależy od jej napięcia i koloru, język ojczysty jakiegoś proroka przypomina tutaj jakby kolor lampy. Moc takiej lampy i prądu który ją zasila, a także inne rzeczy są określone przez samego Boga. Czynnik ludzki jest tylko zwykłym instrumentem przekazu, pośrednikiem.

64 a) Zgodnie z nauką Islamu, Koran jest słowem bożym i to sam Koran żąda od wierzącego częstych recytacji, dniem i nocą, tyle razy, ile to tylko jest możliwe. Teolodzy mistycy wyraźnie objaśnili, że chodzi tutaj o drogę człowieka do Pana poprzez i przy pomocy słów boskich, które stanowią wielka drogę, na podobieństwo wspomnianego prądu elektrycznego, który jest drogą światła i który łączy lampę ze źródłem wytwarzającym prąd. Nie jest to tylko pustosłowie. Tak więc Prorok usilnie zalecał recytację Koranu raz w tygodniu w całości, jeden manzil dziennie. Ponadto Koran składa się ze 114 rozdziałów zwanych surami a każda z nich zawiera pewną liczbę zdań albo wersetów zwanych ayat. W języku arabskim, określenie manzil oznacza dzienny etap drogi, sura oznacza ścianę a więc mieszkanie, siedzibę, a słowo ayat ma korzeń który oznacza „pójście do łoża”. Tak więc etap, mieszkanie i łoże stanowią trzy elementy podróży, zarówno duchowej jak i doczesnej. Podróżny który podejmuje długą podróż potrzebuje miejsc postoju po każdym dziennym odcinku drogi, potrzebuje schronienia a także łoża pozwalającego na wypoczynek przed udaniem się w dniu następnym w tę podróż bez końca ku nieskończoności. Przypomnijmy, że cyfra siedem implikuje nieskończoność, czas dzieli się na siedem dni tygodnia które powtarzają się w nieskończoność.

65) Koran adresowany jest do całej ludzkości, bez rozróżnienia ras, regionów i epok. Ponadto Koran ma być przewodnikiem człowieka we wszystkich dziedzinach życia, duchowej, doczesnej, osobistej i wspólnotowej. Zawiera wskazania jak powinna zachowywać się w życiu osobistym głowa państwa, jak również zwykły obywatel, osoby bogate i osoby biedne, w czasie wojny i w czasie pokoju, jak demonstrować kulturę duchową, a także jak prowadzić interesy i jak zapewniać sobie powodzenie materialne. Koran wywiera wpływ na rozwój osobowości jednostki ludzkiej. Każda istota ludzka poniesie odpowiedzialność przed Stwórcą i dlatego Koran nie tylko nakazuje, ale próbuje również zwalczać. Odwołuje się do rozumu człowieka, przytacza przypowieści, stosuje alegorie i przenośnie. W Koranie znajdujemy bliższe określenia atrybutów Boga który jest jedyny, stworzycielem wszystkiego, wszechwiedzący, wszechmocny, zdolny do wskrzeszenia nas po śmierci i zażądać zdania rachunku z naszego postępowania w życiu doczesnym, jest sprawiedliwy i litościwy, etc. Znajdujemy tam również kompletne nauki o tym jak służyć Bogu, jakie są najlepsze modlitwy, jakie obowiązki ma człowiek do wypełnienia wobec Boga, innych stworzeń i wobec samego siebie. Nie jesteśmy własnością nas samych, lecz to Bóg umieścił nas tam gdzie jesteśmy jako swoją własność, wkład który trzeba chronić troskliwie. Koran podaje najlepsze zasady życia społecznego. Dotyczą one handlu, dziedziczenia, prawa karnego, prawa międzynarodowego i tak dalej. Jednak Koran nie jest księgą w banalnym sensie tego słowa. Jest on zbiorem słów Boga, objawianych stopniowo w ciagu dwudziestu trzech lat Posłańcowi wysłanemu przez Niego do ludzkości. Król który przekazał swoje rozkazy swemu posłańcowi. Istnieją więc niedomówienia, powtórzenia a również zmiany form wyrazu. Bóg wypowiadał się czasem w pierwszej osobie, a czasem w trzeciej. Mówił On „Ja”, tak jak mówił „My” albo „On”, ale nigdy „Oni”. Koran jest zbiorem objawień cząstkowych, trzeba o tym przypominać bezustannie w celu wprowadzenia osoby początkującej w jego czytanie, trzeba go czytać wielokrotnie by lepiej pojąć znaczenie przesłania jakie z sobą niesie, kierunek jaki wskazuje wszystkim, wszędzie i po wsze czasy.

66) Język i styl Koranu są doskonałe i godne boskiej jakości. Recytacja Koranu budzi wzruszenie również tych którzy jej słuchają nie rozumiejąc niczego. Wspomnijmy przy okazji, że Koran któremu przypisuje się boskie pochodzenie przekazuje następujące wyzwanie: „Niech ludzie lub dżinny spróbują wspólnym wysiłkiem stworzyć choćby kilka wersetów na podobieństwo tych, które zawarte są w Koranie”. Wezwanie to pozostaje bez odpowiedzi aż do dnia dzisiejszego!

Hadisy

67) Przypowieści o Mahomecie, Proroku Islamu nazywane są hadisami i dotyczą one słów które wypowiedział, są opisem jego postępowania a także opisem jego reakcji na postępowanie jego uczniów. Jego nieme przyzwolenie ma tak wielkie znaczenie dla uznania takiego postępowania poprawnym jakby mogły to czynić jego słowa albo uczynki.

68) Również Koran dziesiątki razy przypomina prawną ważność hadisów: ” Bądźcie posłuszni Bogu i Jego Posłańcowi” (4:58), ” To co Posłaniec wam przyniesie, weźcie i to czego wam zabroni, powstrzymujcie się od tego” (59:7), „nie przekazuje On wam niczego przypadkowego a tylko objawienia Jemu przekazane” (53:3-4), ” Zaprawdę jest on Posłańcem boskim, pięknym wzorem dla was, dla każdego z was, kto pokłada nadzieję w Bogu, wierzy w dzień ostatni i nigdy nie zapomina o Bogu” (33:21) i dalsze. W taki to sposób, to co zarządza wysłannik, Prorok, jawi się wspólnocie jako wyraz woli Tego który go wysłał. Zdarzały się przypadki, że kiedy nie doznawał objawień, Prorok sam podejmował decyzje zgodnie ze swą dobrą wolą, jednak kiedy Bóg tego nie aprobował, otrzymane następnie objawienia korygowały decyzje Proroka. Te nauki pośrednie przekazywane wspólnocie jako przepowiednie po fakcie nie miały praktycznych skutków natychmiastowych. Jednak hadisy mają inną następującą wagę:

69) Koran jest w niektórych częściach bardzo zwięzły, z tego powodu zastosowanie znajduje praktykowany przez Proroka sposób postępowania, przekazywane szczegóły i niezbędne objaśnienia. Posłużmy się przykładem: Koran mówi tylko: ” Odbywajcie nabożeństwa” bez dokładnego określenia sposobu ani innych szczegółów. Prorok również nie był w stanie opisać słowami wszystkich szczegółów nabożeństwa i dlatego powiedział wiernym: ” Praktykujcie obrządki religijne tak jak ja to czynię”.

70) Ważność hadisów dla muzułmanów jest tym większa, ze Mahomet nie tylko nauczał, ale także jednocześnie miał możliwość stosowania swoich nauk we wszystkich ważnych dziedzinach życia. Przeżył on dwadzieścia trzy lata po tym jak został powołany przez Boga realizując swoją misję posłańca bożego. Obdarzył wspólnotę religią którą sam praktykował gorliwie, utworzył Państwo którym administrował jako jego najwyższy przywódca zapewniając spokój i porządek wewnętrzny, przewodząc armiom w celu obrony zewnętrznej, kładąc kres sporom, karząc przestępców i stanowiąc normy prawa dla wszystkich dziedzin życia. Kiedy ożenił się, dał przykład jakie powinno być życie rodzinne. Co bardzo istotne: Nigdy nie stawiał siebie ponad prawem stosowanym wobec innych, co powodowało, że jego czyny nie mogą być odbierane jako przejawy życia prywatnego, osobistego, ale wzór do naśladowania i publiczną interpretację jego nauk.

71) Mahometa jako człowieka charakteryzowała dbałość o czyny a zarazem skromność: jako wysłannik Boga przedsięwziął wszelkie możliwe i niezbędne środki, by zapewnić nie tylko dokładny przekaz, lecz także wierne zachowanie przesłania boskiego jakim jest Koran. Nie mógł jednak wcale uchodzić za pyszałka przez to , że otaczał swoje własne słowa i uczynki tak rozliczną opieką. Przechowanie hadisów ma więc zupełnie inną historię niż przechowanie Koranu.
Dokumenty oficjalne:

72) Istnieje część hadisów, które ze swej natury wymagają formy pisemnej: dokumenty autorstwa Proroka.

73) Według fragmentów z „Tarik” Taboriego wynika że w epoce, w której muzułmanie z Mekki prześladowani przez swych współobywateli zmuszeni zostali do ucieczki do Abisynii, Prorok zaopatrzył ich w list polecający adresowany do Negusa. Powierzył im jeszcze kilka innych dokumentów jeszcze przed okresem Hidżry. Jednak chociaż sam został zmuszony do opuszczenia rodzinnego miasta i choć miał w rękach władzę państwową, liczba i tematyka dokumentów pisanych wzrastała każdego dnia.

74) Wkrótce po przybyciu do Medyny, zdołał ustanowić państwo – miasto złożone z muzułmanów i nie muzułmanów. Wyposażył je w pisaną konstytucję, w której określił między innymi obowiązki i prawa głowy państwa, a także zadania państwowe. Dokument ten zachował się do naszych czasów. Prorok określił zasięg i granice tego państwa – miasta również w formie pisemnej. W tym samym czasie zarządził spis nazwisk wszystkich muzułmanów. Spis ludności należącej do wspólnoty według Buchariego obejmował pięćset dusz.

75) Istnieją ponadto traktaty przymierza lub pokoju zawarte z wieloma plemionami Arabii, źródła określają, że niejednokrotnie zostały one sporządzone w dwu egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron zawierających kontrakt. Istnieją również listy gwarancyjne przyznające ochronę naczelnikom i zapewniające im prawo zachowania własności dawnych dóbr takich jak ziemie, źródła wody etc. Wraz z rozszerzaniem się państwa islamskiego istniała oczywiście wymiana korespondencji z gubernatorami prowincji. Nadania nowych praw i innych rozporządzeń administracyjnych dotyczących na przykład podatków, interwencji mających na celu korygowanie postanowień prawnych albo administracyjnych urzędników, odpowiedzi na pytania zadawane przez tych urzędników władzy centralnej etc.

76) Istnieją również listy misjonarskie wysyłane różnym naczelnikom i królom z propozycjami przejścia na islam, naczelnikom plemion arabskich, królom Bizancjum, Persji, Abisynii etc.

77) Sporządzano na piśmie listy ochotników wyrażających wolę uczestniczenia w ekspedycjach wojskowych, a także listy zdobyczy w celu dokonania równego podziału pomiędzy uczestnikami ekspedycji.

78) Wydaje się, że sprzedaż niewolników, a także ich uwalnianie były dokumentowane na piśmie, świadczyć o tym mogłoby zachowanie się przynajmniej dwu dokumentów tego rodzaju wydanych przez Proroka, które zachowały się do naszych czasów.

79) Interesujący fakt: w dniu podbicia Mekki w 8 roku H, Prorok wygłosił ważną mowę w której mówił również o pewnych prawach, na prośbę jednego ze swych towarzyszy Abu Szaha pochodzącego z Jemenu, zarządził sporządzenie w formie pisemnej wygłoszonej przez siebie mowy, by ją przekazać Abu Szahowi.

80) Wspomnijmy wreszcie o tłumaczeniu Koranu: Prorok zarządził odbywanie modlitw po arabsku. Niektórzy Irańczycy którzy przeszli na Islam nie chcieli zaniedbywać odbywania nabożeństw, potrzebowali jednak czasu by nauczyć się na pamięć tekstów liturgicznych, rozdziałów Koranu etc. Na podstawie zezwolenia Proroka, pewien muzułmanin pochodzenia perskiego, Salman al Farsi przetłumaczył na perski pierwszy rozdział Koranu, co pozwoliło nawróconym Irańczykom używać tekstu perskiego w czasie nabożeństw, aż do momentu pamięciowego opanowania tekstów arabskich. (Por. Saraksi, Mabsut, 137).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>