„Ja i człowiek” – Barbara Szymańska – wiersz

Zagubiłam proste myśli,
błądząc na drodze wiodącej w jednym kierunku.
Opętała mnie namiętność,
paląca dzikim ogniem.
Kolczasta rzeczywistość,
wysuszyła łzy wrażliwości.
Oszalałe stopy rozpoczęły pogoń za szczęściem, w którym wciąż
istnieją.
Wciąż poszukując środka,
by przed kresem drogi stać się człowiekiem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *